سیلیکون و EPDM دو خانواده مهم از الاستومرها هستند که در تولید واشر، اورینگ، آب‌بند، دیافراگم، شیلنگ و بسیاری از قطعات صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
هرچند هر دو ماده خاصیت الاستومری دارند، ساختار شیمیایی و رفتار آن‌ها در شرایط کاری مختلف متفاوت است.
سیلیکون به دلیل پایداری حرارتی بالا و حفظ انعطاف‌پذیری در محدوده وسیع دمایی، در کاربردهایی که تغییرات شدید دما وجود دارد مورد توجه قرار می‌گیرد. برخی گریدهای سیلیکون همچنین برای کاربردهای غذایی، پزشکی و الکتریکی توسعه داده می‌شوند.
EPDM به‌طور گسترده در کاربردهای فضای باز، آب، بخار، سیستم‌های ساختمانی و برخی کاربردهای خودرویی استفاده می‌شود. مقاومت مناسب آن در برابر ازن، UV و شرایط جوی یکی از دلایل اصلی استفاده گسترده از این ماده است.
در مقابل، مقاومت هر دو ماده در برابر تمام روغن‌ها، سوخت‌ها و مواد شیمیایی یکسان نیست و انتخاب ماده باید با توجه به محیط واقعی سرویس انجام شود.
به همین دلیل نمی‌توان یکی از این دو متریال را برای تمام کاربردها جایگزین دیگری دانست. شرایط کاری قطعه باید مبنای انتخاب باشد.